7 december 2008  2, 1/2 maand thuis
fotoalbums:
http://www.gracy.be/SinterklaasfeestSchool/
http://www.gracy.be/November/
http://www.gracy.be/mijnBomma/
http://www.gracy.be/Metmijnlievezus/
http://www.gracy.be/kinderboerderij/
http://www.gracy.be/eersteschooldag/
http://www.gracy.be/oktober2008/
http://www.gracy.be/gracyborrel/
http://www.gracy.be/doopgracy/

Tja lang geleden iets laten horen. Maar het is hier razend druk geweest.

Na de doop en de" Gracy borrel", was ons meisje een beetje verwend geraakt aan al die aandacht. ..
Maar we hebben gelukkig de fase van een kleuterpuber "die op de grond ligt omdat zij haar zin niet krijgt" en later het "krijsende kleuter" voorbij! Een grote oef, echt vermoeiend en wanhopig werden we er van….
En tussendoor gaat het leven door hé, gedaan met het adoptieverlof". 'k Heb al terug kookavonden gegeven, factuurtjes moeten maken en soms lijkt het hier een ziekenboeg. Want in de twee maanden dat ons meisje hier was is Mama een wijsheidtand kwijt…, ben ik van de trap gevallen gevolg verschuiving in de rug en vorige week een lumbago gekregen tijdens de watergewenning met Gracy… Help!! Jelske die deed mee hoor… de griep en een barstje in haar kleine teen door tegen de tafel te stoten, voor de rest alles ok….Gelukkig hebben we een sterke papa.

Ons kleinste Sandertje die zingt, danst, spreekt nu met twee woordjes zinnetjes en is volop bezig met het potje/ grote wc ritueel. Haar slapen gaat s'avonds fantastisch, na een boekje (liefst Winnie de poe..ken het boekje reeds vanbuiten), knuffeltjes of 10… stribbelt ze niet meer tegen haar slaap.
Ze slaap door tot de volgende dag 7-8 uur, zaaaaaaaaaaalig!

Ze gaat ook al naar school,telkens wel met een trillend lipje als we haar afgeven, maar ze amuseert zich enorm en leert fenomenaal bij.
Maandag, donderdag en vrijdag gaat ze ganse dagen. 's middags eet ze dan mee met 6 van haar klasgenootjes en gaat ze slapen in het dommelhoekje. Dit verloopt zo goed, dat ze ook die ritme hier thuis goed aanneemt.
Ze mocht al mee optreden op het sinterklaasfeestje, als een bij…
Haar papa is hare dikke vriend, en zolang ze maar op zijn toetsenbord mag tokkelen is ze blij… Nu heeft hij bepaalde toetsen geblokkeerd en mag ze enkel op drukken. Van veel werken spreken we dan natuurlijk niet.
Met grote zus, is het altijd dolle pret als die van school komt, echter wanneer Jelske haar huiswerk daarna moet doen boven is ze boos… Moeilijk hé haar uitleggen dat didi veel werk heeft. Ze leert van haar zus, andere liedjes, hi-five, topie topie met de vingertjes en wanneer ze een trui aanheeft met een kap, dan zet ze die op en is dit "cool" , en demonstreert ze tegelijk haar vingertjes ….Die twee zijn echt grappig en lief om te zien. Gracy ziet ook op naar haar zus, zus kamer is verboden terrein als ze er niet is, dus als dit wel mag is het feest natuurlijk… Jelske zelf is enorm trots op haar zus, ze knuffelt ze zot (ook al is Gracy soms zo bruut en doet ze je pijn).
Vorige zondag toen het zo sneeuwde en die ook bleef liggen was het dolle pret met nog veel te grote ski-boots (nog van Jelske) op de slee met vele buurtkindjes, grandioos. Ze kan ook goed tegen de kou, ze klaagt echter als ze naar binnen moet.
Het is echt enorm leven in huis, haar giechelende geluidjes, haar knuffels, haar lieve woordjes, haar oogjes die alles verwonderend bekijken, haar lieve vingertjes in je handen bij het lopen, … ze zijn niet te beschrijven.
Ze voelt aan als ons kleine Sanderstje, al dat wachten en ongedurig verdriet is niet direct vergeten maar het blijft een ongelofelijk gevoel dat ze hier nu bij ons is.

Veel liefs en tot de volgende mail of hoors.
Xxx Mama Sabrina

2 oktober 2008, 11 daagjes thuis
fotoalbum: http://www.gracy.be/11daagjesThuis/

Hier een gelukkige, en zelfs uitgeruste mama!!! Geloof het of niet maar het is 10u en ons meisje is nog aan het slapen.
Ze maakt ons minder en minder wakker, het lijkt wel of ze meer het zekere gevoel krijgt, mama is er toch...
Het slapen gaat dus in positieve richting, soms heeft ze nog nachtjes dat ze nachtmerries heeft, je merkt dat ze nog het een en ander te verwerken heeft.
Na die nachtmerries, is ze in de dag enorm koppig en moeilijk, zoals gisteren het geval was. Negeren (met soms hartzeer bij ons) is de beste handeling, en we merken dat ze steeds minder lang koppig blijft.
Gisterenavond hadden we een zaaaaaaaaaalig "sandersmomentje", met ijsje,knuffels,kusjes enz... Das echt een "opladertje" na haar koppigheid.
Het contact met papa en grote zus verloopt steeds beter, met kleine stapjes, laat ze haar hartje open voor hen. Beide zijn blij met elke verovering van haar kant. Ik geef ook meer en meer dingen door aan papa en Jelske, zoals boterhammetjes smeren en haar geven, haar uit de autostoel nemen...Hierdoor krijgt ze het gevoel dat ook zij voor haar kunnen zorgen.
Veel tijd voor mezelf heb ik niet want alle tijd gaat naar mijn gezin en mijn huishouden. Soms merk ik dat ik tot mijn eigen verbazing dat ik bepaalde dingen wel gedaan of niet gedaan heb...Ik leef dus echt in een roes...
Gelukkig voor de hoogstnodige belangrijke werk verplichtingen, kan ze goed alleen spelen.
Ik begin dan altijd met haar samen te spelen, haar een beetje leren te spelen (ze had in het tehuis enkel grote driewielertjes, een ballon, bal), nadien kan zij echt uurtjes alleen blijven spelen. Het gooien met speelgoed heb ik haar wel moeten afleren, en in begin deed ze niets anders dan in en uitladen van speelgoed (waarschijnlijk ook een verwerkingproces).
Ook het verstoppen van klein speelgoed onder haar bil, omdat andere kindjes het zouden afpakken is voorbij.
Van water en haartjes wassen heeft ze geen probleem, uit bad gaan is nu eerder een moeilijk kwestie...

Het is echt een rush in ons huisje, ons leven en gevoelens. We dachten voorbereid te zijn, maar op dit kan je je niet voorbereiden.
Als mijn twee meisjes in de armen liggen voel ik mij zo rijk, beide zijn zo uniek en hartverwarmend, k'ben echt trots mama te zijn van Jelske en Gracy.
Ik voel me nu eindelijk kompleet, er is nog veel werk te doen maar wij doen het met veel plezier en voldoening als we ons twee meisjes zien glunderen, knuffelen en lachen.

Veel liefs, en bedankt voor de lieve woordjes via alle mailtjes!!
Mama Sabrina

23 september 2008
Hier een dolgelukkige mama, eentje die zich zo nu en dan moet nijpen om te weten of ik niet droom...

Zie foto op  http://www.gracy.be/gracy22sept.htm hoe goed Gracy zich hier bij ons al voelt.

De vlucht naar huis was vermoeiend, overstappen in Mumbai was een hele onderneming, niet alleen moesten we met een vieze oude bus door de nodige arme en rijke wijken rijden, we kregen ook te maken met de nodige papierenrompslomp en rijen wachtende mensen voor je.
Gracy heeft in de eerste vlucht goed doorgeslapen, s'nachts echter was ze heel onrustig in haar slaap. Zo onrustig dat ik bepaalde moment haar niet meer voelde en ze in de midden van de gang lag...Wat gaat er allemaal in haar hoofdje om hé...

Ons thuiskomst was meer dan hartverwarmend en sprankelend ( door de champagne van Bomma). Al die lieve, sommige zenuwachtige en slaperige gezichten, echt fantastisch. Ons rustige, doch aandachtig observerende Gracy heeft het allemaal goed doorstaan. Bomma kreeg zelfs een vingerknijpje (dit doet ze zeker niet bij iedereen). Wij willen iedereen nog bedanken die daar was, met ballonnen (zijn al wreed gebruikt geweest), knuffels, kleertjes, bloemen en zelfs een potje (die al ingezegend is geweest...).

De autotrip en de autostoel ze heeft het allemaal heel rustig gedaan. De zon scheen en o wij waren blij met ons proper, groen landje met braaf verkeer.
Hier thuis hadden de buren een "welkom thuis" bordjes gemaakt, in de vorm van bloemen, met fotootjes van Gracy en ballonnetjes aan. Echt ongelofelijk lief. Al gauw stond ons straatje vol bewonderende buren, echt tof.
Hier thuis had Gracy zoals overal een tijdje nodig op mama schoot, rondkijkend, dromend. De ballonnen die Hilde en Chris ons gaven, waren de doorbreker, al gauw stond ze te schateren van het lachen. We hebben zelfs samen de valiesjes uitgeladen in de garage...Beetje bij beetje, geraakt ze vertrouwd. Soms maakt ze enorm grote stappen, dan zit je op wc en komt ze spontaan een kusje geven, waarop ik zeg "ga papa een kusje geven, en ze doet dat dan ook..Maar papa mag haar nog niet vastnemen, ook Jelske duwt ze van zich af. Met haar heeft ze een in het hotel zaterdagnamiddag nog ferm geravot, waarop ze haar mama niet meer wou.. Ik heb dit genegeerd, daarna moest ze van zus niets meer weten. Is dit nu uit jaloezie omdat mama ook liefde geeft aan Jelske, is het een eenkennige periode, ik weet het nog niet.
Gisteren heeft Jelske wel met de ballon mogen spelen, in de keuken omdat ik in de buurt sta. Ook heeft Jelske gisteren mogen helpen als ik met Gracy in bad zat. Zoals haar oogjes afkuisen nadat we een beetje water over haar hoofdje deden om de shampoo uit haar haar te krijgen. Ook kousjes aandoen, schoentjes aandoen. Doch t'is voor Jelske niet leuk natuurlijk. Zij heeft haar hartje gestolen aan haar zus, maar haar zus duwt haar soms weg.
Gelukkig begrijpt ze dat dit allemaal tijd nodig heeft.

Onze afgelopen daagjes waren een mix van huishoudelijke en praktische zaakjes regelen in combinatie van aandacht, liefde, veel praten (iedereen zegt dat ik dat toch gewoon ben, allee..) en aanduiden. En ze komt los, soms te los en moet ik haar berispen. En geloof me t'is een door duwerke, gisteren nog wou ze beneden blijven en negeerde ze haar slaap. Ik wou boven haar badje maken en daarna haar slaapritueel beginnen. Wat ze allemaal deed om toch haar zin te krijgen...Uiteindelijk hebben we nog veel plezier gehad in het bad, en haar haartjes wassen was zonder huilen. Ze moest wel gans de tijd op mijn bil zitten. Maar ze is gek op water, oef want ze komt in een gezinnetje die van water houden.
Haar slapen verloopt positief, m.a.w. ik ben dan de doorduwer. De eerste dag viel ze in slaap op haar potje, dus snel haar een miniwasje, pyjamaatje aan en op haar zeteltje in de armen gehouden tot ze sliep, wanneer ik haar in bedje lag, begon ze terug te huilen, maar de gekende "zuster" klopjes (geleerd in tehuis) hebben haar doen inslapen. Vervolgens moet ik acrobatische toeren doen om stil op te staan en naar mijn bed te lopen, want soms dan gaan haar oogjes gevaarlijk open en beginnen we weer terug.
En dan is het afwachten, en snel bijzijn als ze wakker word. Tot 3u30 heeft ze geslapen, dan is ze alverwegen onze verlichte gang gelopen. Ik heb haar terug in haar bedje gestopt en terug dezelfde ritueel. Zo een stuk of 6 keer tot 6 uur en dan heeft ze geslapen tot 8u30. Gisteren was het beter enkel om 10u30 en vanmorgen drie keer om 6 uur. Vanmorgen kwam ze zelfs in ons bed gekropen, maar ik laat dit toe tot ze een beetje ingeslapen is en stop haar terug in bed (hartbrekend voor me zelf maar we vinden het belangrijk dat ze weet dat mama en papa bedje er is om te knuffelen). Ze stribbelt dan tegen maar, alweer de zusterklopjes op haar rug doen wonderen.

Nu zit ze naast me op de bureau,e&qqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqx-> dit is de groet van ons Gracy... k'Ben even naar de voordeur geweest omdat de post er was... Ze weet goed dat ze niet aan mijn toetsenbord mag...Deugniet. Mijn bureau ligt vol kleurtjes, klevertjes, tekeningen van Gracy..Hoe ons meisje mijn leven inpalmt, zalig.
De komende twee weken willen we ons huisje nog even kluisteren, dit omdat we merken dat Gracy hier helemaal opgebloeid. Maar ik heb met haar al twee keer het speeltuintje bezocht, en gisteren met de kinderwagen een uurtje op stap geweest dus gelegenheden genoeg om me buitenhuis te ontmoeten voor de komende weken. Dank je voor dit begrip, het is voor haar heel belangrijk.

Zo ik ga haar een potje yoghurt geven, ze geraakt het hier beu na een half uurtje alleen spelen naast me (flink hé).
PS Ze eet nu ook alleen, heel schattig hoe ze de verzorgsters nadoet en haar eten hevig plet en roert alvorens de volgende schep te nemen. Haar groentenpapjes gaan natuurlijk nog iets minder, maar paps vers gebakken brood daar is ze zot van.
Nu ga ik gaan of ze breekt mijne bureau af.

Mama Sabrina

20 september 2008
fotoalbum: http://www.gracy.be/India20september/
Gracy zit hier naast me te spelen op bed, Jelske aan de andere kant, wat een weelderig gevoel.
Eindelijk zijn we met ons viertjes.

Het afscheid verliep heel goed.
Samen hebben de verzorgsters en zusters haar nog even verzorgd, opgetut en geknuffeld. Ze genoot ervan. Daarna hebben we samen gebeden en hebben de andere kindjes nog een liedje voor haar gezongen.
Het was een heel emotioneel moment, zowel de zusters als de verzorgsters hadden tranen in de ogen. Zuster "Joan of Arc" haar (Duitse) zuster vertelde me nog voor het afscheid dat Gracy heel attent is, praat over dingen die
gebeuren in de groep. Ze is heel slim, heeft heel snel dingen door.
Vandaag heeft ze mits een beetje aandringen eten van me aangenomen, niet veel maar weer een stapje vooruit. Pampertjes zullen we met al die emoties zeker nog moeten gebruiken, mama heef hier al vele natte rokken gehad...

Bomma's kleine speelgoed popjes die zijn een succes, Ze speelt er nu al een uurtje mee. Vanuit het tehuis had ze een klein doorschijnend plastiekje mee en haar zus heeft daarstraks een popje in het zakje gedaan en dat doet ze nu constant. Ondertussen kijkt ze ons met grote ogen aan.
Ik heb haar zojuist nog iets getoond en ze doet het nu ook. t' is echt fantastisch om haar te zien spelen.

Binnen enkele uurtjes komt de chauffeur ons ophalen om naar de luchthaven te vertrekken. Sommige van jullie ga ik morgen ontmoeten in Zaventem.
Andere ga ik later zien. Wij willen al die vrienden, familie en kennissen reeds bedanken voor al de steun, troost en genegenheid. Soms was het geduld op en zagen veel van jullie mijn wanhoop.

Morgen om 8u50 komen we aan in Zaventem. Voor diegenen die komen...Ons meisje is enorm gevoelig aan mensen die te dicht komen, in mama's armen is alles OK. Thuis willen we voor de hechting het heel rustig aan doen, wil je ons bezoeken bel eerst, onze wijk heeft een speeltuintje waarin naar ik vermoed Gracy veel plezier zal beleven en je haar zo kan zien...

PS Dank Bomma-mams voor alles, je hebt een fatastisch 13e kleinkind, tot morgen

19 september 2008
fotoalbum: http://www.gracy.be/India19september/
Vanmorgen dus heeeel vroeg, veel te vroeg naar de mis. De zingende zusters deden mij bijna in slapen vallen, maar de warmte en het feit dat je ferm op een betonnen vloertje zit laat je niet indommelen.
Na de mis zijn we langs de opvolgster van moeder Theresa gepasseerd om, ons en Gracy te laten zegenen samen met nog 4 kindjes die naar Italië vertrekken.
Er was een jongetje die ferm zijn keel open zette. Een ander meisje moest niets meer van de zusters weten en haar papa mocht haar zelfs al bij zich nemen. Ook was er een man alleen, de mama bleek zwanger te zijn nadat heel de adoptie procedure voltooid was.
Tijdens heel de mis was Gracy heel nieuwsgierig en opmerkzaam. Ze zat voor haar Duitse zuster, heel braafjes te wezen. Bij de zegening moest ik haar overnemen van de zuster en dat was weer niet naar haar zin. Toch zijn de
huilmomenten telkens korter.

Na de mis zijn we dan naar het hotel gegaan, ontbeten en hop daar stond Father Hansel al terug met zijn Jeep. Hij zou ons zijn schooltje laten zien (allee schooltje, 1200 kinderen en gemiddeld zitten er 66 kinderen
in één klas). Toch was er striktheid. Telkens als je een klasje passeerde was het in koor "Good Morning, miss ...". Met hun kostuumtjes aan, in van die nauwe bankjes, met van voor de grootste "bengel". Onderweg heel wat arme mensen en ongelofelijke situaties gezien.

Na het schooltje hop naar ons meisje natuurlijk. Deze keer was het huilen heel beperkt, dus weer een stap vooruit, Yes!! Maar ze was weer aan het dromen, geen ballon of bal kon haar plezieren. Echter een tijdje later is ze in mijn armen in slaap gevallen. Ik was vergeten hoe je als jonge mama soms moet zoeken naar het waarom je kind dit of dat niet doet of wil.
Om 12u heb ik haar in bedje gelegd, ze werd er wakker van. Ze keek naar me een huilde omdat ik weg ging....

Vanmiddag eerst weer het dromerig Gracy. Nadien zijn Steven en Jelske fotootjes gaan nemen voor de wachtende ouders ( die allemaal heel goed gelukt zijn).
Ik heb toen echt een "ravot" moment gehad met haar, en haar prachtig lachje kwam weer boven. Ik voel aan haar dat ze zich in twee werelden voelt. Aan de ene kant zijn er haar verzorgsters en zuster waarbij ze enorm gehecht aan is (wat fantastisch is voor haar persoontje), maar daar zijn ook ouders die haar veel aandacht en liefde geven...
Het eten is nu nog een probleem, ze wil namelijk geen eten of drinken van me aanvaarden.
Dit zou beteren als ze volledig in onze wereld komt ( ik zal blij zijn als ze spontaan dit zou doen).
Eens in mijn armen zit dan is alles ok, ze bekijkt dan alles dicht bij mij. (natuurlijk een fantastisch gevoel).
Jelske en haar papa, zijn goed om mee te spelen terwijl mama haar vast houd de rest zal moeten volgen. Gelukkig begrijpen die twee dit, er is nog een heuse weg te gaan.

Veel liefs vanuit India en daarbovenop veel dank voor de lieve mailtjes die ik vanmiddag heb kunnen lezen.
Morgen avond vertrekken we.
Van 9u tot 12u zijn we bij Gracy in het tehuis. 's Middags gaan we met haar naar het hotel waar we vertrekken om 17u30.

18 september 2008
Fotoalbum:  http://www.gracy.be/India18september/
Vandaag tweede dag met Gracy. Vanmorgen als ze me zag huilde ze weer.
Om haar af te lijden heb ik haar opgepakt en naar de speeltuin gegaan.  In de speeltuin staan een klein vogelkotje met een stuk of 20 vogeltjes. Ze is er gefascineerd door en ze stopte met huilen.

Ze is met periodes een beetje dromerig stil, eten mag ik geven na aandringen van de lieve verzorgsters. Vervolgens haar bekertje, is weer een probleem... Tja een meisje met karakter geloof me. Wel hebben we hele leuke
momenten met de bal en ballon, waarbij ze met Jelske het schatert van lachen. Wij hebben nog nooit zo leuk gevonden om met een ballon te spelen. We merken dat de hechting evolueert, maar toch voelt het soms
als twee stappen vooruit en drie stappen terug. Geduld zullen we zeker moeten boven halen, maar dat worden we al gewoon hé.
Ik heb haar vandaag gemeten en ze is dus 91 cm groot, heeft schattige voetjes met een sproetje op. Haar wimpers zijn mooi lang en nu gaan jullie lachen ze heeft een geurtje als vogelzaad hihi.

Als ze dromerig word, dan legt ze haar hoofdje dicht tegen me aan. Zelfs als ik haar verzet omdat ik voel dat ze het warm heeft, dan nog komt ze terug dichter naar me toe.
Als ik met haar babbel, dan kijkt ze naar mijn mond. Ze verstaat al heel goed haar verzorgers.

Vanmiddag hebben we ook de drie sponsorkindjes gezien. Een beetje verlegen en stil openden ze na aandringen de cadeautjes. Duizend maal dank je wel natuurlijk..
Het is nog geen druppeltje op de hete plaat maar toch voelt dit goed.

Voor de wachtende ouders, morgen gaan we de kaartjes mogen bovenhalen, vandaag hadden de zusters vrijaf. Ik heb de vraagjes in mijn hoofd, en zullen zeker het nodige trachten te doen.

Morgen om 5u50 moeten we in de mis zijn. Tussendoor gaan we nog naar het schooltje van Father Hansel. t' is echt een lieve, hartverwarmende man die enorm veel doet voor de gemeenschap.

17 september 2008
fotoalbum: http://www.gracy.be/India17september/
Ondertussen is het dus 17/9 en vanmiddag mochten we eindelijk Gracy ontmoeten. Ik zag haar onmiddellijk ons prinsesje, gekleed in een geel kleedje en twee staartjes in het haar. Ze voelde dat er iets gaande was en ze werd onrustig. Gevolg was ze begon te huilen. Ik heb haar uiteindelijk toch kunnen oppakken en ze heeft toen nog zo’n uurtje gehuild! Van karakter gesproken….
Toch kwam ze steeds dichter in mijn armen en begon ze mij te bekijken.
Jelske was enorm geliefd bij de kindjes, ze trokken aan haar armen en vroegen de nodige aandacht. Dan keek Gracy naar haar zus en er kwam zelfs een klein lachje van…
Morgen gaan we de speeltuin in met haar. Ook gaan we de sponsor kindjes zien in het tehuis. Allemaal spannende dagen die in onze hersenen gegrift worden.
Wij hebben ons hartje al hellemaal verloren aan ons meisje, met een beetje geduld en positieve energie gaat Gracy haar hartje open voor ons.

 

16 september 2008
fotoalbum: http://www.gracy.be/India16september/
Nog eens een nieuwtje uit India. De vorige dagen hadden we een hotel van 2OO jaar oud met al zijn charmes maar het internet was naargelang… Toch was het hotel een pralineke en de kamer uniek.
Nu via de fotootjes kunnen jullie merken dat we genoten hebben van de olifanten rit tot de glinstering van de Taj Mahal. Het weer zat ons enorm mee, enkel de avondjes hebben we verkwikkende regendouches gekregen. We hebben zoveel gezien en beleefd, het lijkt wel dat we twee weken in India reeds zijn. Het waren echt fantastische dagen gehad. We zijn het uurverschil en India al wat gewoon en dus klaar om Gracy te ontmoeten.

15 september 2008
fotoalbum: http://www.gracy.be/India15september/

14 september 2008
Hier vanuit het verre India – Agra een eerste berichtje.

Gisterenavond om 23u45 zijn we goed en wel aangekomen in Delhi.
We werden opgehaald in de luchthaven. Echter waren er twee exits waardoor we onze chauffeur eerst niet vonden. Er was tevens extra controle door de bom aanslagen van gisterenavond. Gelukkig hebben wij hiervan geen problemen ondervonden.

Het hotel was een enorm luxe – armoede contrast van wat we buiten onderweg hadden gezien. Vele arme mensen lagen op de grond, tussen stof en de uitlaatgassen te slapen.
De temperatuur was toen nog 25 graden, dat beloofde toen al voor wat we krijgen in de dag…

Vanmorgen begon onze dag met nog slaapoogjes in het zwembad. Vervolgens een doucheke in de fantastische badkamer (echt eentje om van te dromen). Het ontbijt was naargelang.

Omstreeks 10u werden we door een ervaren chauffeur (gelukkig want dat is hier echt nodig!!) opgehaald voor de trip naar Agra. Via de foto’s heb je een beeld wat we onderweg tegenkwamen.
zie: http://www.gracy.be/India14september/

Enkel de aapjes, varkens, kamelen konden we door de efficiëntie van onze chauffeur niet fotograferen. Maar het is een bedrijvigheid naast de baan. Alles doet men ook naast de baan, kind eten geven, slapen, met een enorme grote zak groensel op hun hoofd wandelen, melk in tinnen kannen op brommerkees vervoeren enz… Allemaal tussen het vuil, stof.
Onze chauffeur zei dat er drie dingen belangrijk zijn om auto te rijden in India:
1. Ne claxon hebben
2. Remmen hebben
3. Good luck hebben…

Rode lichten worden niet gevolgd, claxonneren doe je dan maar als je een kruispunt wil oversteken, maar ook om voorbij te steken (om de andere te verwittigen, en om hem naar een andere baan te dwingen… Gevolg ik hoor nog steeds de claxons nu.

Nu zitten we in het hotel van Agra, net lekker gegeten (lekker uitgebreid buffet) en nog een leuke babbel gehad met een vlaams koppel .

Tussen al deze drukte gaat de tijd snel voorbij. Gracy voelt met al die Indische kindjes nog dichter aan voor ons. Nog drie keer slapen, twee daagjes en we mogen haar ontmoeten.

Veel liefs en tot morgen (als het me lukt) vanuit Jaipur, dan hebben we de nodige verhalen over de Taj Mahal en Red Fort want die zien we morgenvroeg om 5u45 voor de zonsopgang.

13 september 2008
Vlucht Brussel -> Delhi met Jet Airways India vlucht 229
vertrek 11h45, aankomst Delhi 23h20 (tijdsverschil 3,5 uur, Belgische tijd 19h50)

12 september 2008
Het begon in januari 2006 met onze aanmelding bij kind en gezin voor een "Interlandelijke Adoptie", na 32 maanden is het nu eindelijk zover. Morgen vertrekken we naar India...
Op deze website kunnen jullie onze reis volgen.  We proberen dagelijks een kort verslagje te maken en enkele foto's online te plaatsen. 
Steven, Sabrina en Jelske